Cinema-music / Music

4. ~Music of Βοb Marley!

Θα ξεκινήσω την εβδομάδα με κατι πολύ θετικό!
Μια ένεση  αισιοδοξίας λοιπόν, μιας και η τελευταία έχει  εξανεμιστεί εντελώς αυτές τις μέρες!
~~~
Μετά τον Sinatra και τον Χατζιδακι ένα ακόμη μουσικό μου ίνδαλμα!
Ένας καλλιτέχνης που με συντρόφεψε σε δύσκολες στιγμές ,
στις πανελλήνιες και για όλο το λύκειο!
Ποιον περιμενετε να διαβάσετε?
Τον Louis Armstron , τον Dean Martin όοοοχι θα σας την χαλάσω!
Είναι ο τιτανοαπιστευτοτεράστιος! 
Bob Marley


Η πιο εμβληματική μορφή της Ργκε , ένας μάγος της αισιόδοξίας ,της θετικής σκέψης.Στενόμυαλος και προσκολλημένος σε ότι πίστευε ,
τόσο ώστε να του στοιχήσει την ίδια του τη ζωή.
Ένας ακτιβιστής  και φιλόσοφος της εποχής του,
 τόσο που οι φράσεις του θα στιγματίζουν γενιές και γενιές.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

  • Ο μεγάλος Τζαμαϊκανός τραγουδιστής, συνθέτης, κιθαρίστας και ακτιβιστής.
     Είναι ευρέως ο πιο γνωστός ρέγκε καλλιτέχνης 
  • H μεταθανάτια συλλογή του Legend (1984) πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα στην ιστορία της ρέγκε μουσικής  περισσότερα από 12 εκατομμύρια
  •  Εντάχθηκεστο Rock and Roll Hall of Fame το 1994. 
  • Το περιοδικό Time επέλεξε το άλμπουμ Exodus ως το καλύτερο άλμπουμ του 20ου αιώνα.
  • Το 2001, κέρδισε το «Βραβεία Γκράμι για Συνολική Προσφορά», 
  • ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, το Rebel Music, προτάθηκε για το καλύτερο Μουσικό Ντοκιμαντέρ στα Grammys.
  • Το 2004 μια επανεκτέλεση του «Three Little Birds» από τους Ziggy Marley και Sean Paul χρησιμοποιήθηκε στην ταινία «Shark Tale» (Καρχαριομάχος).
  • Το καλοκαίρι του 2006 στη Νέα Υόρκη μετονομάστηκε ένα τμήμα της οδού «Church Avenue», του Brooklyn σε «Bob Marley Blvd».
  • Το 2007 στη ταινία «I Am Legend» με πρωταγωνιστή τον Γουίλ Σμιθ  ο χαρακτήρας του Will, Δρ. Robert Neville, κατονομάζει τον Μπομπ Μάρλεϊ  την κύρια επιρροή στη φιλοσοφία της ζωής του. Ο σεβασμός προς τον Μάρλεϊ προέρχεται από την άποψη του πως την βία και τον ρατσισμό μπορείς να τα πολεμήσεις με μουσική και αγάπη. Ο Δρ. Robert Neville τραγουδά τους στίχους τοu.
ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

  • Ο Μάρλεϊ γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό , στη Τζαμάικα. 
  • Το πλήρες όνομά του ήταν Νέστα Ρόμπερτ Μάρλεϊ. 
  • Ο πατέρας του, ήταν λευκός Τζαμαϊκανός με αγγλική καταγωγή, που ζούσε στο Λίβερπουλ, ήταν ναυτικός αξιωματούχος, καπετάνιος και επιθεωρητής φυτειών, παντρεύτηκε την Σεντέλα  μια μαύρη Τζαμαϊκανή, παρείχε οικονομική υποστήριξη, αλλά σπάνια τους έβλεπε, όταν ο Μάρλεϊ ήταν 10 χρονών, ο πατέρας του πέθανε από καρδιακή προσβολή. 
  • Παράτησε το σχολείο 14 ετών και ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα σιδεράδικο. 
  • Ο Μάρλεϊ έγινε φίλος με τον Bunny Wailer, με τον οποίο ξεκίνησε να παίζει μουσική, ο έπαιζαν μουσική με τον Joe Higgs, ένα τοπικό τραγουδιστή που είχε ασπαστεί τον Ρασταφαριανισμόκαι θεωρείται μέντορας του Μάρλεϊ
 
ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ
  • Ήταν θύμα ρατσισμού στην παιδική του ηλικία λόγω της ανάμεικτης καταγωγής του
  • Δήλωσε: Ο πατέρας μου ήταν λευκός και η μητέρα μου μαύρη. Με φωνάζουν μιγά ή κάπως έτσι. Δεν είμαι σε καμία πλευρά. Ούτε στην μαύρη, ούτε στην λευκή. Είμαι στου Θεού την πλευρά, Αυτού που με έπλασε και με έκανε να προέρχομαι από την μαύρη και την λευκή. 
  • Αναγκάστηκε να μάθει αυτοάμυνα για να υπερασπίζει τον εαυτό του λόγω της καταγωγής και του αναστήματος του (1.63 μ. ύψος). Κέρδισε  φήμη για τη φυσική του δύναμη με το ψευδώνυμο «TuffGong».
 
ΚΑΡΙΕΡΑ
  • Το 1963, δημιούργησαν ένα ska/rocksteady συγκρότημα, αποκαλώντας τους εαυτούς τους The Teenagers, αργότερα άλλαξαν σε The Wailers. 
  • Το 1966, ο Μάρλεϊ παντρεύτηκε την Rita  και αναγκάστηκε να  δούλεψει σαν καθαριστής . 
  • Με την επιστροφή του στη Τζαμάικα,  έγινε μέλος τουΡασταφαριανού κινήματος αφήνοντας dreadlocks (είδος κόμμωσης), ένα από τα σύμβολα των Ρασταφαριανών.
  • Το πρώτο άλμπουμ των The Wailers, κυκλοφόρησε παγκοσμίως το 1973.
  • Ο Έρικ Κλάπτον επιμελήθηκε το «I Shot The Sheriff» σε μια έκδοση πιο φιλική προς τα ακούσματα της εποχής, ενισχύοντας έτσι το διεθνές προφίλ του Μάρλεϊ. 
  • Οι The Wailers διαλύθηκαν το 1974
  • Παρά τη διάλυση, ο Μάρλεϊ συνέχισε να ηχογραφεί σαν Bob Marley & The Wailers. 
  • Το 1975 η διεθνής αναγνώριση του Μάρλεϊ, έξω από τα όρια της Τζαμάικα, με την επιτυχία του τραγουδιού «No Woman, No Cry».
  • Το Exodus έμεινε στα βρετανικά charts για 56 συνεχείς εβδομάδες. Τότε ήταν που συνελήφθη με κατηγορίες για κατοχή μικρής ποσότητας κάνναβης ενώ ταξίδευε στο Λονδίνο.
Emancipate yourselves from mental slavery 
(Απελευθερώστε τον εαυτό σας από την σκλαβιά του νου)
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

  • Το 1977, διαγνώστηκε κακόηθες μελάνωμα στα πόδια του Μάρλεϊ, το οποίο πίστευε ότι ήταν τραύμα από το ποδόσφαιρο.
  • Αρνήθηκε τον ακρωτηριασμό, πίστευε οτι  θα επιρέαζε το χορό του και σύμφωνα με την πίστη των Ρασταφαριανών πως το σώμα πρέπει να είναι «ολόκληρο»:
  • Rasta no abide amputation. I don’t allow a man to be dismantled.(Οι Ρασταφαριανοί δεν κάνουν ακρωτηριασμούς. Δεν επιτρέπω σε κανένα να είναι διαμελισμένος) 
  •  Έβλεπε τους γιατρούς σαν απατεώνες. Απέρριψε κάθε χειρουργική πιθανότητα.
  • Αρνήθηκε τη σύνταξη διαθήκης, βασιζόμενος στην άποψη των Ρασταφαριανών ότι η συγγραφή διαθήκης είναι η αποδοχή του αναπόφευκτου θανάτου, αμελώντας την αιώνια ζωή
  • Ο καρκίνος εξαπλώθηκε με μεταστάσεις στον εγκέφαλο, τους πνεύμονες, το συκώτι και το στομάχι του .
  • Επαιξε την τελευταία του συναυλία στην Πενσυλβάνιας το 1980. Η ζωντανή εκτέλεση του «Redemption Song» ηχογραφήθηκε τότε. 
  • Μετέπειτα  αναζήτησε βοήθεια από  Γερμανό γιατρό αλλά ο καρκίνος, είχε προχωρήσει στο τελικό στάδιο.
  • Καθώς επέστρεφε από την Γερμανία στο σπίτι του στη Τζαμάικα προσγειωθηκε στο Μαϊάμι για άμεση ιατρική περίθαλψη.Πέθανε στο νοσοκομείο το 1981 σε ηλικία 36 χρονών. 
  • Τα τελευταία του λόγια στον γιο του Ziggy ήταν «Moneycan’tbuylife» («Τα λεφτά δεν αγοράζουν τη ζωή»).
  • Αποτεφρώθηκε κοντά στο πατρικό του μαζί με την κιθάρα του ,μια ποδοσφαιρική μπάλα, ένα μεγάλο κλαδί κάνναβης, ένα δαχτυλίδι που φορούσε καθημερινά (δώρο του πρίγκιπα της Αιθιοπίας και μια Βίβλο.
  • Ένα μήνα πριν τον θάνατο του, έγινε μέλος του Τζαμαϊκανού Τιμητικού Τάγματος.
  • Ο Μπομπ Μάρλεϊ απέκτησε 13 παιδιά: τρία με τη σύζυγό του Rita, δύο υιοθετημένα από προηγούμενες σχέσεις της Rita, και τα υπόλοιπα οχτώ με διαφορετικές γυναίκες.
 
 
Αν και τώρα πια τα ακουσματά του , 
τα έχω μόνο σε καλοκαιρινές αποδράσεις σε γνώριμα μέρη. 
Έχω να ομολογήσω οτι χωρίς τον Bob δεν θα τα είχαμε βγάλει πέρα στο λύκειο!
Η αισιοδοξία των τραγουδιών του με κράτησε ακμαία και θετικότατη σε δύσκολες εποχές!
Ευχαριστούμε Bob!!
Christine!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s